Meditatie

 ‘Hij heeft ons gezocht en gezien’ 
door ds. David van Veen

De bijbel schetst vaak het beeld dat mensen ronddolen in het donker en wonen in de duisternis. Er is geen licht. Geen horizon. Mensen vragen zich af: Wat is de richting in mijn leven? Waar kunnen we betekenis, zin en doel vinden? De bijbel zegt: mensen zijn dan ziende blind.

En ook in onze samenleving is het moeilijk zien als voortdurend allerlei media strijden om onze aandacht en zo zichzelf en ons verblinden omdat het verkrijgen van die aandacht de nieuwe waarheid is. En hoe moet je de realiteit nog ontwaren als je oorlog voert vanuit drones die je bestuurt vanaf de andere kant van de wereld? Hoe kunnen jongeren een gezond zelfbeeld ontwikkelen als alle plaatjes om hen heen gephotoshopt zijn? Wordt dé realiteit die wij zien überhaupt niet steeds meer de virtuele waarin het licht van Facebook of Instagram de werkelijkheid steeds mooier lijkt te kleuren?

Mensen zijn ziende blind omdat ze zich vaak een wereld projecteren die ze steeds krampachtiger voor waar proberen houden. De wereld waarin ze altijd jong en mooi blijven, waar ziekte en dood ver buiten de deur worden gehouden, waarin er altijd gewerkt wordt voor meer geld, meer spullen en met een eeuwige deadline. Zij worden geleefd door hun verlangen die hen het werkelijke zicht lijkt te ontnemen. 
Mensen zijn ziende blind omdat ze vaak alleen nog maar zichzelf zien. Zij hebben de ramen van hun huizen met zilver bedekt. Kunnen niet naar buiten kijken, zien geen anderen, maar zien alleen zichzelf nog weerspiegeld. En dat terwijl alle contemplatieve tradities er op wijzen dat zo’n groot ego ons juist in de weg kan zitten, ons het zicht ontneemt op de mensen om ons heen, verduistert wie wij ten mogen diepste zijn. Soms is dat ego zo groot dat mensen anderen er om bevechten, naar het leven staan, soms uitbuiten of misbruiken. In duisternis zijn we dan, in schaduw van dood.

En in die wereld klinken dan de woorden lied 158B uit het liedboek op: 
Een schoot van ontferming is onze God.
Hij heeft ons gezocht en gezien.
Hij is ons verschenen toen wij in duisternis waren,
in schaduw van dood.
Hij zal onze voeten richten op de weg van de vrede.

Het verwoordt wat er ook gebeurd in het verhaal van de genezing van de blinde te Bethsaïda uit Marcus 8. Daar wordt een blinde bij Jezus gebracht en is Hij met ontferming bewogen. Hij raakt de blinde aan. Zoals een moeder haar kind. Hij is ons verschenen toen wij in duisternis waren, in schaduw van dood. Ziet u al wat? vraagt Hij. Ik zie bomen als mensen, zegt de man. Nee, het is duidelijk, het kost tijd om scherp te gaan leren zien, om de werkelijkheid onder ogen te komen. Het duurt even voordat je aan het licht gewend bent en ook wat verder kan kijken.

Vervolgens legt Jezus hem nogmaals de handen op. Dat staat er niet omdat het Hem niet in één keer lukte, maar om te onderstrepen dat het een proces is om echt te gaan kijken. Met de ogen van God naar deze wereld kijken is een spirituele weg, dat is een leerschool. 
Nu sperde de man zijn ogen open en genas; hij zag alles heel helder nu. Letterlijk staat er: hij doorzag en werd geheeld, werd op zijn voeten gezet en voortaan zag hij alles in. De blinde man kreeg het licht van God in zijn ogen. Want uiteindelijk is dat de betekenis van bijbels zien: zien met Gods ogen, uitzien naar Zijn koninkrijk waarin wij God mogen liefhebben en onze naaste als onszelf. Daarom is die ontmoeting met Jezus ook zo belangrijk. Hij doet het ons voor, legt het ons uit. Hij heeft geduld met ons. Hij heeft ons gezocht en gezien. Hij is ons verschenen toen wij in duisternis waren, in schaduw van dood. Hij zal onze voeten richten. Voor de evangelist Marcus is zo Jezus iemand die ons de ogen wil openen, die ons het licht wil geven dat leven geeft.

Als laatste waarschuwt Jezus de man en zegt: Ga het dorp niet in. Hoe moeten we dat nu verstaan? Misschien moeten we ‘ het dorp’ verstaan als de plek van de traditie, van waar het gaat zoals het al jaren gaat. Misschien wel als de plek van het ‘ blinde geloof’, waar je gelooft en wel naar de kerk gaat, maar je eigenlijk niet meer weet waarom. Dingen doet omdat het nu eenmaal zo gaat; geloven omdat het zo hoort, zeggen wat anderen altijd al zeiden 
Jezus breekt die tradities en vanzelfsprekendheden open. Hij neemt ons mee aan de hand. Bevraagt ons. Hoe zie jij je leven? Zie je of ben je eigenlijk ziende blind? Welke betekenis heeft het geloof voor jouw leven? Geeft Gods licht richting aan jouw bestaan? Wat mag jij betekenen voor zijn gemeente, ook hier in Gouda? 
Laten we daarom Gods nabijheid zoeken. Om stil te staan. Stil gezet te worden. Om onze ogen te laten openen door Hem, zodat we gaan zien in Zijn licht. Om te horen naar Zijn woord, te bidden om Zijn Geest om richting aan ons leven te geven. Om te zien de mens die naast ons gaat.

Dat Hij óns zo aanraakt en wij weer weten, weer geloven, weer gaan zien in Zijn licht.

Geplaatst in Protestants KerkNieuws Gouda (12e jaargang, nr.13)