Meditatie

 ‘Hou vol’ 
door ds. David van Veen

Ik geloof in de Heilige Geest.
Ik geloof een heilige, algemene, christelijke kerk, de gemeenschap der heiligen.

Regels uit de Apostolische Geloofsbelijdenis. Geloven in de Heilige Geest, in de kerk. Woorden die ons bekend en vertrouwd in de oren klinken en toch? We hebben ook wel moeite met die Heilige Geest. Ik las eens: de geest is net als elektriciteit, je voelt het, je merkt het, maar je kunt het nauwelijks verklaren.

Ongrijpbaar is de Geest en toch als we het lezen in het scheppingsverhaal is het juist de Geest die ons tot levende wezens maakt. Zonder de geest van God leven wij niet echt zou je ook kunnen zeggen. Misschien is dat ook wat Jezus heeft voorgedaan. Jezus die leefde in de Geest van God en als wij dus leven in de Geest van Jezus dan leven ook wij in de Geest van God.

Dan is de boodschap van Pinksteren: ook jullie, ook u en ik, mogen leven in de Geest van God. Als we dat doen dan zijn wij weer Adam en Eva, mensen van God. De Heilige Geest is de adem van God die ons tot leven kust. De Heilige Geest is de adem van God die ons doet opstaan (!) tot nieuw leven.

Dat is wat we ook in het Pinksterverhaal zien gebeuren. Petrus die vol bezieling enthousiast begint te vertellen hoe Jezus van Nazareth hun leven heeft veranderd. Petrus vertelt dat hij is gestorven en is opgestaan. Petrus legt dus uit wat Pasen betekent. Als Petrus niet de geest had gekregen, als het geen Pinksteren zou zijn geworden, dan zouden wij nooit gehoord hebben van Pasen. Want als wij het Paasfeest vieren, zitten de discipelen nog in crisis, maar met Pinksteren zijn ze die crisis voorbij en mag iedereen horen hoe de Geest van Jezus hun leven voorgoed heeft veranderd.

Daarom is Pinksteren misschien wel het belangrijkste feest. Zonder Pinksteren geen Pasen. Zonder Pinksteren geen Geest die in het spoor van Jezus nu in alle mensen wil wonen. Door het vuur van Pinksteren worden dode woorden levend, worden dorre mensen vervuld met levend water en kan een lopend vuurtje ontstaan en door de wereld gaan.

Het dak gaat er dus af en als je dat meemaakt: wie wil er dan niet bij God horen? Het is als een indrukwekkend muziekstuk waarin je wordt meegezogen. Een ervaring van extase. Een topervaring. Ook dat is Pinksteren: Gods geest die eens even flink door je haren blaast. Maar dan is het concert voorbij, valt de avond, wordt het plein weer stil en leeg. Is de geest terug in de fles? Was alles slechts een momentopname?

Nee, want wil je leven met Gods Geest dan kun je niet altijd in extase zijn. De Heilige Geest is geen christelijke drug die ons van dit bestaan wegvoert naar hemelse sferen. Wie dat van het christelijk geloof verwacht, komt bedrogen uit. Het christelijk geloof staat met beide benen op de grond.

Wil je leven met Gods Geest dan kun je niet altijd in extase zijn. Daarom is het mooi dat het hebreeuwse woord voor Geest Ruach ook Adem betekent. En Adem is juist rust, vanzelfsprekend en toch ook van levensbelang. Gods Geest wil ook als je adem zijn, denk maar weer aan dat scheppingsverhaal. Bij je adem blijven is dan ook een veel voorkomende gebedsoefening. En probeer het maar eens: om je adem gewaar te worden, in… en ….uit te ademen. Niks geen extase, maar heel gewoon. God Geest dichtbij als je adem, iedere tel, ieder moment, iedere dag opnieuw.

Wil je leven met Gods Geest dan kun je niet altijd in extase zijn. Geloven is niet alleen de weg van de topervaring. Geloven is vooral ook de weg van de volharding. Daarom gaat de geloofsbelijdenis verder met die regel: Ik geloof een heilige, algemene, christelijke kerk, de gemeenschap der heiligen.

Daarom eindigt dat hoofdstuk 2 uit Handelingen niet in de extase van de preek van Petrus, maar in die beschrijving van de eerste gemeente. “Met volharding bleven ze bij het onderricht van de apostelen, de onderlinge gemeenschap, de breking van het brood en de gebeden.” Met volharding. Iedere dag opnieuw. Het vuur kan alleen blijven branden als mensen blijven leren, bidden, dienen en elkaar blijven opzoeken.

Ook wij zitten in onze dagen in crisis. Moeten soms deuren en ramen gesloten houden. Toch mogen wij ons in de Geest verbonden weten. Ons leven is momenteel niet groots en meeslepend, ook is er niet altijd die extastische Godservaring. Geloven is wat dat betreft ook volhouden, doorademen en juist daarin God nabij mogen weten.

Hou vol en volhard net als de apostelen in het ondericht al gaat dat via internet. Volhard in de onderlinge gemeenschap al is dat op afstand. Volhard in gebed en weet God nabij als onze adem.

Geplaatst in Protestants KerkNieuws Gouda (13e jaargang, nr.07)