Meditatie
‘Je weet niet of het zaad de ene of de andere, of elke keer ontkiemen zal’
“Wie altijd op de wind let, komt nooit aan zaaien toe; wie altijd naar de wolken kijkt, komt nooit aan maaien toe. Je kent de wegen van de wind niet, je kent het kind dat in de
moederschoot groeit niet, zo ken je ook de daden niet van God, die alles maakt. Zaai van de morgen tot de avond. Laat je hand niet rusten, want je weet niet of het zaad de ene of de andere, of elke keer ontkiemen zal.” (Prediker 11: 4 – 6).
Probeer te leven bij de dag, raadt Prediker ons aan, zoals Israël in de woestijn moest leren leven met brood uit de hemel, genoeg voor één dag. Als het bewaard werd, bedierf het. Zo zouden wij moeten leven, stap voor stap, een dagreis verder. Per dag de leegte verslaan. Hoe? Door te kijken en te luisteren naar reisgenoten die ook in die leegte zijn.
“Doe wat je hand te doen vindt,” (Prediker 9: 10) dat is andere handen vinden, elkaars ogen vinden. Waar het om gaat is betrouwbare reisgenoten voor elkaar te zijn. Om die lege ruimte en tijd te vullen met gebaren van liefde, zonder je af te vragen of het je iets oplevert. Ook niet omdat die reisgenoten dat ‘verdiend’ hebben, maar omdat je samen in het licht van de Schepper staat; “Het licht is een genot.” (Prediker 11: 7).
Waar de kerk goed voor is? Om samen te ploegen en te zaaien, reisgenoten te ontmoeten, om de verhalen te horen, om samen te zoeken naar tekenen van Gods Koninkrijk, om te zingen en te bidden.Wat de waarde van de kerk is? Dat is de waarde die u en ik aan de kerk geven. De kerk is zo zwak of sterk als wij zijn. Wij zaaien en hopen op een goede oogst, maar het is God die het zaad groeien doet. Dat vraagt om het oefenen van vertrouwen en daar hebben we elkaar bij nodig. “Nog een leven zal ik reizen, nooit meer zonder reisgenoot.” (Huub Oosterhuis).
Saamhorigheid blijft een sleutelbegrip. Dat sommigen dat afdoen als iets van de linkse kerk, of een begrip uit de jaren zestig, is des te meer reden om saamhorigheid te doen en zichtbaar te maken. Solidariteit, bij elkaar kunnen schuilen, is een voorwaarde om de (levens-)reis te kunnen volbrengen. Dat mag wat kosten, dat is het waard. De nuchterheid van Prediker houdt ons met twee benen op de grond: ploegen, zaaien, wieden. En tegelijk: ten diepste is het leven niet maakbaar. Levenskunst is het om je weg te gaan met die praktische instelling èn met die beperking in je rugzak.
Het nieuwe kalenderjaar is begonnen. De actie ‘Kerkbalans’ gaat weer van start. De kerk vraagt u om een toezegging als bijdrage aan het plaatselijke kerkenwerk voor het jaar 2012. De actie heeft als motto ‘Wat is de Kerk u waard?’ De vraag ‘Wat is de kerk mij waard?’ kan ook worden omgekeerd, en luidt dan: wat kan ik voor de kerk betekenen? Want u kunt veel voor de kerk doen. Door aanwezig te zijn in de eredienst. Door u in te zetten als vrijwilliger in het plaatselijke kerkenwerk, waarin iedereen naar beste kunnen welkom is, met handen en hoofd. En natuurlijk door uw geldelijke bijdrage aan de kerk. Zodat onze kerk van waarde kan blijven, voor ons, voor onze omgeving, nu en in de toekomst.
De kerk, dat is het gebouw, dat is de organisatie, maar vooral de geloofsgemeenschap van mensen die samenkomt voor de eredienst, samen gemeente van Christus is. Wat die waarde is zal heel verschillend zijn. Voor de een zal het gaan om een plek van vieren en delen, van zondag naar zondag. Anderen zoeken in de kerk juist naar inspiratie voor hun maatschappelijke betrokkenheid. En nog weer anderen zullen in hun kerk troost en bemoediging zoeken. Misschien een open ruimte om tussen geloof en twijfel de vragen naar zin en samenhang te stellen. Misschien een pleisterplaats op onze levensreis.
Hoe dan ook: laten we op weg gaan met de woorden van deze reiszegen:
Dat de weg zich voor je opent om je te ontmoeten,
dat je de wind altijd in de rug mag hebben,
dat de zon je gezicht mag verwarmen
en de regen zacht mag vallen op je velden,
dat God jou, totdat wij elkaar opnieuw ontmoeten,
mag behoeden in de palm van zijn hand.
ds. Marnix van der Sijs
